Oost-Groenland

Het oosten van Groenland is een gedeelte dat in verschillende manieren anders is dan het noorden, zuiden en westen.

Allereerst kent de oostkust een dialect, waarbij deze niet veel lijkt op de nationale West-Groenlandse taal. Aan deze kant van Groenland wonen ongeveer 3.500 mensen in zes dorpen, waarvan Tasiilaq met 1.950 mensen de grootste is. Vanuit IJsland en de westkust is het dorpje Kulusuk te bereiken met het vliegtuig, waarna je bij de rest van de dorpen alleen met de helikopter kunt komen. Tussen juni en augustus gaat het pakijs weg en zijn de dorpen weer te bereiken voor de scheepvaart. In de zomer komt er meerdere malen een groot vrachtschip met bevoorrading voor de rest van het jaar naar Tasiilaq.

Deze zaken maken dat de oostkust een geïsoleerd gebied is, wat ook op andere vlakken te merken is: Zo kan er niet verder worden gestudeerd aan de oostkust en is er in de winter soms weken geen aanvoer van levensmiddelen. Maar ook op het gebied van de lectuur is er nauwelijks iets en dat heeft zijn weerslag ook op het theologische vlak. Gelukkig is er wel een West-Groenlandse bijbel beschikbaar, waar we dan ook dankbaar gebruik van maken.

Heftigere feiten van dit gebied zijn vooral de volgende cijfers. Dit gedeelte van Groenland kent relatief de meeste zelfmoorden, waarbij Groenland zelf aan de top van de wereld ranglijst staat. Deze problematiek lijkt zich te concentreren aan de oostkust. Er is bijna geen familie die hier niet mee te maken heeft gehad. Concreter gesproken vindt er gemiddeld elke drie weken een zelfmoord plaats in dit gebied van 3.500 mensen.

Naast dit probleem is er een hoog percentage aan abortus. Dat wil zeggen dat 50-80% van alle zwangerschappen wordt gestopt. Het is schrijnend hoeveel jonge vrouwen al verschillende abortussen hebben gehad, met alle gevolgen die daarbij komen kijken.

Verdere problematieken waar dit gebied mee te kampen heeft zijn alcoholisme, misbruik en mede daardoor vele verwaarloosde kinderen. Er zijn ongeveer vierhonderd kinderen uit huis geplaatst en geschikte pleeggezinnen zijn schaars.

Hier bevindt zich nog geen levende gemeente die gelooft in het feit dat Jezus werkelijk verlossing heeft gebracht, juist in dit leven van gebondenheden. Er is wel een Lutherse kerk over heel Groenland verspreid, maar er wordt niet of nauwelijks verkondigd dat geloof in Jezus de basis vormt van het christelijk geloof en Hem volgen in het dagelijkse leven normaal is. Er is echter een sterke levende hoop in de mensen die we nu hebben leren kennen en de bevrijdende boodschap van Gods liefde beginnen te ervaren.